Szkoła Żeglarstwa Szekla

Meteorologia

Autor: Jan Wołosiuk

Wstęp

Meteorologia jest nauką zajmującą się zjawiskami w atmosferze i własnościami fizycznym atmosfery. Służy to przede wszystkim wiarygodnemu i szybkiemu prognozowaniu. Słowo „szybkiemu” jest tutaj jak najbardziej na miejscu, bo co nam po numerycznym modelu, który da nam sprawdzalną w 99% prognozę, jeśli obliczenie będą trwały 20 godzin.

Większość modeli prognozujących pogodę jest wolnodostępna, na przykład Windguru.cz, Icm.edu.pl, accuweather i inne. Można sobie co prawda „ściągnąć” z powyższych serwisów prognozę pogody i o resztę się nie kłopotać, ale tylko dopóki mamy działający smartfon. A co gdy go zabraknie? Wtedy nie ma wyjścia, trzeba się zdać na obserwację nieba i na własną wiedzę.

Niezależnie od prognozy pogody podanej przez serwisy pogodowe, zawsze trzeba obserwować niebo, bo modele dla tego miejsca i czasu mogą podawać błędny wynik. Klasycznym przykładem może być prognozowanie wiatru termicznego. Tu modele synoptyczne dają bardzo rozbieżne wyniki.

Nas, żeglarzy, interesują zjawiska zachodzące w troposferze, czyli najniższej warstwie atmosfery. Co prawda możemy dostrzec zjawiska zachodzące również w stratosferze i w wyższych warstwach, ale to nie jest dla nas istotne.

Podstawowe informacje i terminologia

Pogoda – stan atmosfery w danym miejscu i czasie, określony zespołem elementów i zjawisk meteorologicznych.

Klimat – charakterystyczne dla danego obszaru warunki pogodowe, ustalone na podstawie wieloletnich obserwacji.

Masy powietrza – powietrze, które zalegając nad całymi kontynentami, oceanami lub ich częściami, nabiera w przybliżeniu jednakowych właściwości fizycznych (temperatura, wilgotność).

Zależnie od pochodzenia geograficznego wyróżniamy następujące masy powietrza:

  • powietrze arktyczne (A)
  • powietrze polarne (P)
  • powietrze zwrotnikowe (Z)
  • powietrze równikowe (R) Ponadto (z wyjątkiem powietrza równikowego) rozróżniamy:
  • powietrze morskie (m)
  • powietrze kontynentalne (k)
  • powietrze umiarkowane (u)

W zależności od tego z jaką masą powietrza mamy do czynienia możemy przewidzieć, że powietrze będzie zimne (arktyczne), ciepłe (zwrotnikowe), wilgotne (morskie), suche (kontynentalne) itd.

W Polsce dominuje powietrze polarno-morskie (Pm – ok. 42%) i polarno-kontynentalne (Pk – ok. 30%).

Ponadto warto wiedzieć, że powietrze arktyczne jest bardzo przejrzyste, ale napływając nad nagrzane przez słońce podłoże powoduje, że wiatr jest szkwalisty. Odwrotnie powietrze zwrotnikowe.

Front atmosferyczny – wąska strefa przejściowa między masami powietrza o różnych właściwościach termodynamicznych.

Rozróżniamy:

  • front ciepły (ciepła masa powietrza napływa na chłodną)
  • front chłodny (chłodna masa wbija się pod ciepłą)
  • front stacjonarny (powietrze po obu stronach frontu porusza się równolegle do niego)
  • front zokludowany (powstaje z połączenia frontu chłodnego z powolniejszym ciepłym).

Fronty oddzielające podstawowe typy mas powietrza nazywamy frontami głównymi (np. front arktyczny oddziela arktyczne masy powietrza od polarnych).

Ciśnienie atmosferyczne – ciśnienie, jakie wywiera powietrze atmosferyczne na powierzchnię Ziemi.

Układ baryczny – przestrzenny rozkład ciśnienia atmosferycznego.

Ciśnienie normalne (dla 0oC na poziomie morza) wynosi 1013 hPa (inaczej 760 mm Hg – milinetrów słupa rtęci).

Obszar, na którym ciśnienie jest niższe od normalnego i maleje ku środkowi obszaru to niż atmosferyczny, a obszar, na którym jest wyższe i rośnie ku środkowi obszaru to wyż atmosferyczny.

Wiatr – ruch powietrza atmosferycznego względem powierzchni Ziemi; powstaje w wyniku nierównomiernego rozkładu ciśnienia atmosferycznego.

Podsumowując powyższe informacje wiemy, że w troposferze są masy powietrza o różnych właściwościach. Na to nakładają się układy niskiego i wysokiego ciśnienia, z kolei nierównomierny rozkład ciśnienia powoduje ruch tych mas powietrza – czyli wiatr. Kiedy poruszane przez różnice ciśnienia masy powietrza zachodzą na siebie, tworzą się fronty atmosferyczne.

Powietrze przepływa od wyżu do niżu, z tym, że jest on modyfikowany przez siłę Coriolisa. Siła Coriolisa powoduje, że wszystkie ciała poruszające się na półkuli północnej mają tendencję do odchylenia ruchu w prawo. Na półkuli południowej odwrotnie. Stąd wynika wirowy ruch mas powietrza w układach barycznych. W wyżu kierunek wirowania jest zgodny z ruchem wskazówek zegara, a w niżu odwrotnie. Od różnicy ciśnień zależy prędkość wiatru. W przypadku bardzo głębokich układów niżowych rzędu 970 hPa w centrum, siła wiatru może dochodzić do 12 stopni w sali Beauforta i więcej. Jak widać wiatr jest związany z układami niżowymi. W układach wyżowych poziomy gradient ciśnienia jest na ogół mały i nie towarzyszą im ani silne wiatry ani fronty atmosferyczne. Masy powietrza w układach wyżowych są na ogół stabilne.

Wiatr

Jeżeli uśrednimy przestrzennie i w długich przedziałach czasu ruch powietrza w atmosferze, to okaże się, że nie jest on przypadkowy, ale układa się w pewien schemat spowodowany zróżnicowaniem temperatury powietrza w troposferze, ruchem obrotowym Ziemi i wspomnianą siłą Coriolisa.

Polska leży w strefie wiatrów zachodnich, co determinuje dominujący kierunek wiatru oraz klimat.

Z kolei o tym, jaka jest pogoda decyduje aktualny układ baryczny nad Europą, lokalne elementy meteorologiczne oraz zjawiska związane z frontami atmosferycznymi.

Wiatry termiczne

Wiatry termiczne powstają na skutek lokalnych różnic temperatur. Zalicza się do nich wiatr termiczny powstały na skutek nierównomierności ogrzania powierzchni ziemi przez słońce. Charakterystyczne dla wiatru termicznego jest narastanie po porannej ciszy do wartości nawet 6 stopni w skali Beauforta. Maksimum siły wiatru przypada na godziny 13-14, po czym wiatr słabnie i na wieczór mamy ciszę. Przesunięcie maksimum siły wiatru na godziny popołudniowe wynika z ogólnego przesunięcia maksimum temperatury na wczesne popołudnie.

Bryzy

Bryzy powstają na skutek różnicy temperatury między lądem a morzem lub nawet dużym jeziorem. W dzień ląd nagrzewa się szybciej i bardziej niż morze. Wynika to przede wszystkim z olbrzymiej pojemności cieplnej wody. Nad lądem powstaje lokalnie obszar niskiego ciśnienia a nad morzem wysokiego. Wiatr zatem będzie wiać w kierunku do lądu. W nocy sytuacja się odwraca i wiatr wieje od lądu do morza, z tym, że w nocy zjawisko to jest mniej intensywne. Siła wiatru wywołanego przez zjawiska bryzowe może osiągać nawet 5 stopni w skali Bauforta. Istnieje też zjawisko bryzy jeziornej, z tym, że jej intensywność jest stosunkowo mała i dotyczy to tylko dużych jezior. Wtedy, przy pogodzie bezwietrznej w pobliżu brzegu jeziora będzie występować słaby wiatr o kierunku takim ja w przypadku bryzy morskiej.

Pływając na wodach śródlądowych możemy się spodziewać wiatru nieregularnego, zarówno jeżeli chodzi o siłę, jak i kierunek. Najczęściej spotykane zakłócenia to:

Zjawisko dyszy – powodujące miejscowy wzrost prędkości wiatru

Zakłócenie w pobliżu wysokiego brzegu

Odbicie

Ruch powietrza może również być zakłócony przez obecność niektórych chmur.

Zachmurzenie i fronty atmosferyczne

Powstawanie chmur

Mechanizm powstawania chmur jest w zasadzie zawsze taki sam. Związany jest z unoszeniem cząsteczek powietrza i ich rozprężaniem adiabatycznym1. Podstawowe mechanizmy są zawsze takie same. Unosząca się cząsteczka rozpręża się kosztem energii wewnętrznej tym samym następuje jej ochłodzenie i po osiągnięciu pewnej wysokości następuje wytrącenie się pary wodnej i powstaje chmura. Chmury jakie widzimy w czasie pięknej pogody (chmury typu cumulus) powstają na skutek nierównomiernego ogrzania powierzchni ziemi przez słońce. Klasycznym przykładem są piaszczyste wydmy otoczone łąkami. Temperatura takiej wydmy jest istotnie większa niż otaczającego terenu, tworzy się więc nad nią pęcherz ciepłego powietrza. Po osiągnięciu pewnych rozmiarów odrywa się i unosi do góry. Następuje proces opisany wyżej.

Cumulus – chmura kłębiasta. Cumulusy pięknej pogody są chmurami wewnątrzmasowymi. Cumulusy powstają też na froncie chłodnym i za nim ale zwykle nie dają opadów.

Przemiana adiabatyczna zachodzi w gazie bez wymiany ciepła z otoczeniem, czyli kosztem energii własnej.

Fronty atmosferyczne

Bardziej interesującym sposobem powstawania chmur niż powstawanie chmur pięknej pogody są fronty atmosferyczne. Fronty atmosferyczne są nieodłącznymi elementami układu niżowego i oddzielają masy powietrza o różnych właściwościach (temperatura, wilgotność etc.). Pierwszy jest front ciepły. Powierzchnia frontu jest łagodnie nachylona do powierzchni ziemi. Następuje na nim łagodne i powolne wślizgiwanie się mas ciepłego powietrza na zimne i w wyniku tego procesu powstają chmury warstwowe. Następstwo chmur: cirrostratusaltostratusnimbostratus. Ta ostania chmura jest chmurą deszczową dającą opady ciągłe. Ponieważ w skrajnym przypadku front ciepły może mieć nawet kilkaset kilometrów szerokości opady mogą trwać nawet parę dni. Masa powietrza za frontem ciepłym ma wyższą temperaturę. Mówimy wtedy o ciepłym wycinku niżu.

Za frontem ciepłym postępuje front chłodny. Tu powierzchnia frontowa jest stromo nachylona do powierzchni ziemi. Powietrze unosi się gwałtownie do góry i tworzą się chmury burzowe typu cumulonimbus. Chmura cumulonimbus sięga od wysokości około 50-300 metrów do kilku kilkunastu kilometrów. Chmurom cumulonimbus towarzyszą gwałtowne opady, silne szkwały (w skrajnych przypadkach do 12 stopni Bauforta), burze, a nawet w skrajnym wypadku tornada. W skutek gwałtowności zjawisk związanych z frontem chłodnym jest on niebezpieczny dla żeglarzy. Należy zwłaszcza po przejściu frontu ciepłego pilnie obserwować niebo by w porę zauważyć niebezpieczny front chłodny. Aktywność zjawisk frontowych zależy od pory dnia, przy czym w nocy zjawiska z nimi związane są łagodniejsze. Ponieważ front chłodny jest aktywniejszy od ciepłego następuje doganianie frontu ciepłego przez chłodny.

Po jakimś czasie fronty się łączą i występuje zjawisko zwane okluzją. Okluzja może mieć charakter ciepły lub chłodny. Zależy to od tego czy temperatura mas powietrza za frontem chłodnym jest wyższa czy niższa od temperatury powietrza przed frontem ciepłym. Powstanie okluzji powoduje spadek aktywności niżu i niż się wypełnia. Zjawiska występujące na okluzji są połączeniem zjawisk występujących na frontach ciepłym i chłodnym.

Na morzu ważne jest obserwowanie zmian kierunku wiatru co pozwala zorientować się gdzie jest centrum niżu. Gdy jesteśmy na północ od centrum niżu wiatr zmienia się w sekwencji SE, E, NE: południowy wschód, wschód, północny wschód. Gdy jesteśmy na południe od centrum niżu wiatr zmienia się w sekwencji NW, W, SW.

Chmury

Mamy trzy rodzaje chmur: warstwowe i kłębiaste i pierzaste. Warstwowe powstają na froncie ciepłym, kłębiaste ma froncie chłodnym oraz w masie powietrza nie związanej z frontami.

Cirrus – wysoka chmura pierzasta – zwykle jeden z pierwszych zwiastunów nadejścia frontu.

Cirrostratus – chmura warstwowa. Jest to jednolita powłoka jakby „zamglenia” na niebie. Często na cirrostratusie występuje zjawisko halo.

Cirrocumulus to wysokie „baranki” na niebie. Zwiastuje podejście frontu chłodnego oraz w w przypadku zachmurzenia wewnątrzmasowego niestabilność w górnych warstwach atmosfery.

Altocumulus to chmura kłębiasta piętra średniego.

Altostratus – jednolita szara warstwa. Odróżnia się od cirrostratusa tym, że słońce przeświecające przez chmurę nie daje cienia. Zwiastuje podejście frontu ciepłego.

Stratocumulus – chmura kłębiasto-warstwowa. Przeważnie jest chmurą powstałą z wypłaszczenia się cumulusów a także powstaje przed frontem ciepłym i chłodnym i nie daje opadów.

Nimbostratus –potężna chmura warstwowa w postaci jednolitego ciemnego pokrycia nieba występująca na froncie ciepłym. Nimbostratus daje opady ciągłe nieraz o dużej intensywności trwające od kilku godzin do nawet kilku dni.

Cumulus – chmura kłębiasta. Cumulusy pięknej pogody są chmurami wewnątrzmasowymi. Cumulusy powstają też na froncie chłodnym i za nim ale zwykle nie dają opadów.

Cumulonimbus – potężna chmura kłębiasta o podstawie od kilkudziesięciu metrów do nawet kilkunastu kilometrów. Charakteryzuje się gwałtownymi zjawiskami zachodzącymi w chmurze dochodzącymi do powierzchni ziemi. Są to opady przelotne nieraz o dużej intensywności oraz silne szkwały dochodzące nawet do 12 stopni w skali Beauforta., które trwają jednak stosunkowo niedługo. Chmury takie powstają zarówno na froncie chłodnym jak i wewnątrz masy powietrza nie związanej z frontami – burze wewnątrzmasowe, Chmurę cumulonimbus stosunkowo łatwo zauważyć. Jest to bardzo ciemna chmura często z wałem burzowym poprzedzającym chmurę. Wierzchołek chmury jest w kształcie charakterystycznego kowadła w widocznego często z bardzo daleka.

Cumulonimbus jest podstawowym zagrożeniem dla żeglarzy na Mazurach, gdyż nie jesteśmy w stanie przewidzieć intensywności zjawisk związanych z nadchodzącą chmurą. Na wszelki wypadek wskazanie jest jak najszybsze zrzucenie żagli i schronienie się w porcie bądź (w przypadku dużej odległości od portu) w trzcinach.

Cechą łatwo myląca żeglarzy jest kierunek wiatru przed nadchodzącą chmurą cumulonimbus. W przypadku dużych chmur wytwarzają one własna cyrkulację powietrza. Tak, że wiatr przed nadchodzącą chmurą jest skierowany w stronę chmury.

Masy powietrza

Generalnie (w Europie) można mówić o północnych masach powietrza i południowych masach powietrza. Północne powietrze jest zwykle niestabilne w przeciwieństwie do południowych mas powietrza. Powietrze północne jest bardzo przejrzyste natomiast południowe zamglone. Dlaczego warto się orientować z jakimi masami powietrza mamy do czynienia. Po pierwsze temperatura. Północne powietrze jest zimne i nawet w lecie temperatura w nocy może spadać do kilku stopni. Po drugie zimne powietrze napływające na ogrzane przez słońce podłoże powoduje, że wiatr jest szkwalisty. Odwrotnie w przypadku masy południowej powietrza.

Stabilność mas powietrza

Od stabilności mas powietrza zależy rodzaj zachmurzenia i zjawisk meteorologicznych. Nie wdając się w szczegóły dotyczące mechanizmu stabilności można przyjąć, że przy wysokim ciśnieniu mamy do czynienia z masą stabilną a przy niżu z niestabilną. Po czym to poznać? Mianowicie w stabilnej masie powietrza nie ma zachmurzenia. Wielokrotnie na przykład zdarza się piękny słoneczny dzień przy bezchmurnym niebie, gdy mechanizmy tworzenia się chmur zostały zahamowane przez brak konwekcji (unoszenia się cząstek powietrza) i przewagę osiadania powietrza (ciśnienie rośnie). Przy niestabilnych masach powietrza mamy do czynienia z zachmurzeniem, w skrajnych warunkach mogą powstać chmury cumulonimbus i wszystkie związane z nią zjawiska. Mamy wtedy do czynienia z burzami i opadami wewnątrzmasowymi, niezwiązanymi ze zjawiskami frontowymi, a więc bardziej niebezpiecznymi, bo nie poprzedzonymi żadnymi zjawiskami zwiastującymi nadejście burzy. Z daleka można zaobserwować wierzchołek cumulonimbusa w postaci charakterystycznego kowadła. Jeżeli znajdujemy się bliżej, widok ciemnej potężnej chmury powinien nas skłonić do natychmiastowej ucieczki w bezpieczne miejsce. Wskazane jest uruchomienie silnika i zrzucenie żagli.

Fale

Fale wywołane są przez wiatr i bardzo utrudniają żeglugę ostro na wiatr. Dziób jachtu jest odrzucany tak, że w skrajnym przypadku jacht nie idzie na wiatr lecz jego rzeczywisty kurs to ledwie półwiatr. Co prawda na śródlądziu nie spotyka się wielkich fal ale trudności z utrzymaniem kursu na Śniardwach, czy Niegocinie podczas silnego wiatru są już istotne. Przy podchodzeniu fali z rufy jacht ma tendencję do ustawiania się burtą do fali. Nazywa to się wywożenie albo broaching.

Mapa synoptyczna

Nazwa            Skrót

Wyż                 W – polski [Hoch – niemiecki, High – angielski, Haut – francuski]

Niż                  N – polski [Tief – niemiecki, Low – angielski, Dépression – francuski]

Mapa synoptyczna Legenda

  • Linie – izobary. Linie łączące punkty o tym samym ciśnieniu
  • Linie frontów
  • Punkty otoczone serią liczb – Stacje synoptyczne

 

W górnym lewym rogu. TTT temperatura powietrza w °C z dokładnością do 0,1 °C. Temperatura ujemna jest poprzedzona znakiem „-”. Na mapach w USA często temperatura jest w stopniach F (np tutaj 77F).
TdTdTd temperatura punktu rosy w °C z dokładnością do 0,1 °C, przedstawiana tak jak temperatura powietrza. Na mapach USA temperatura punktu rosy jest w stopniach F.
PPP ciśnienie atmosferyczne w hPa (1hPa = 1mb). Podane są dziesiątki, jednostki i części dziesiętne. Setki, tysiące i przecinki są pominięte. Np. 213 oznacza 1021,3, 875 oznacza 987,5 (pierwsza liczba 9 lub 10 jest opuszczona).
pp wartość tendencji ciśnienia w hPa za ostatnie 3 godziny z dokładnością do 0,1hPa. Przecinki są pominięte, „+” oznacza wzrost ciśnienia, „-” oznacza spadek ciśnienia, „a” charakterystyka tendencji ciśnienia atmosferycznego w ciągu trzech godzin poprzedzających obserwację.
W drugim rzędzie po lewej. VV widzialność w kierunku poziomym w km lub (w USA) milach.
Po prawej od widzialności. ww pogoda bieżąca (stacje automatyczne nie przekazują tej informacji). Jest 95 symboli określających bieżącą pogodę.
w1 najważniejsze zdarzenie pogodowe w ostatnich 6 godzinach.
W środku zaznaczone są chmury. CH chmury piętra wysokiego, rodzajów Cirrus, Cirrocumulus, Cirrostratus; CM chmury piętra średniego, rodzajów Altocumulus, Altostratus, Nimbostratus; CL chmury piętra niskiego, rodzajów Stratocumulus, Stratus, Cumulus, Cumulonimbus. Liczba poniżej symbolu chmury opisuje wysokość podstawy chmur nad powierzchnią ziemi (w metrach*100 lub (USA) w stopach*100)
Środkowe kółko. N wielkość zachmurzenia ogólnego w oktantach (1/8 do 8/8);
Prędkość i kierunek wiatru. W tym przypadku wiatr wieje z południowego zachodu.
Front ciepły
Front chłodny
Front zokludowany
Front stacjonarny

Mapa jest obrazem sytuacji barycznej nad danym obszarem. W stopce mapy podana jest data i czas wydania mapy. Czas jest podany zawsze dla południka zerowego i oznaczony jest skrótem UTC. Spotyka się czasami określenie: czas „z” (zulu time). Jest to to samo co czas UTC. Jest to tak zwana mapa dolna czyli wartości ciśnienia odniesione są do poziomu morza. Mapy takie są wolnodostępne w sieci. Co można z niej wyczytać? Po pierwsze widać czy znajdujemy się w obszarze wysokiego, czy niskiego ciśnienia. Można określić, jakie zjawiska, zachmurzenie, wiatr, fronty itd. mają miejsce na danym obszarze. Jeśli znajdujemy się w obszarze o podwyższonym ciśnieniu możemy się spodziewać słabego wiatru (oczywiście, jeżeli nie przyjdzie wiatr termiczny). Jeśli zagęszczenie izobar jest małe czyli gradient poziomy ciśnienia jest mały, wiać będzie słabo. W przypadku zagęszczenie izobar (linii łączących punkty o tym samym ciśnieniu) możemy się spodziewać silnego wiatru. Siła i kierunek wiatru są podane w danych danej stacji obserwacyjnej (patrz legenda). W przypadku niżu mamy do czynienia z frontami zaznaczonymi na mapie i co za tym idzie z zjawiskami im towarzyszącymi.

Jak z takiej mapy możemy przewidywać pogodę? Najbardziej nas interesują obszary niskiego ciśnienia z uwagi na wielość zjawisk meteorologicznych. Ponieważ jesteśmy w strefie dryfu wiatrów zachodnich, to za wyjątkiem niektórych układów barycznych zmiany pogody przychodzą od zachodu. Można określić jak będzie przemieszczać się niż. Niż przemieszcza się w kierunku największych spadków ciśnienia. Tendencja ciśnienia i jego wartość jest oznaczona przy symbolu stacji meteorologicznej. Jeżeli mamy do czynienia z okluzjami frontów w niżu możemy przewidywać, że niż się wypełnia, a zatem wiatr będzie słabnąć oraz zjawiska występujące na frontach stracą swoją intensywność.

Przyrządy meteorologiczne spotykane na jachcie

Przyrządy:

  • anemometr,
  • aneroid (barometr),
  • termometr.

Anemometr

Anemometr, pokazuje prędkość i kierunek wiatru. Możemy mieć do czynienia z anemometrami ręcznymi jak i zabudowanymi na stałe, najczęściej na topie masztu. Najprościej rzecz ujmując jest to wiatraczek o osi pionowej lub poziomej, którego prędkość obrotowa zależy od prędkości wiatru. Odczyt jest przekazywany na wyświetlacz. Kierunek wiatru pokazywany przez wiatromierz jest wiatrem pozornym.

Aneroid (barometr)

Aneroid służy do mierzenia ciśnienia atmosferycznego działa poprzez przeniesienie dźwigniami na wskazówkę ruchu puszki szczelnie zamkniętej i ulegającej ściskaniu bądź rozprężaniu na skutek zmian ciśnienia. Aby odczytać aneroid należy stuknąć w przyrząd by poruszyć i ustabilizować dźwignie przenoszące ruch puszki na wskazówki po czym należy dokonać odczytu i ustawić wskazówkę pomocniczą na bieżący odczyt. Wtedy, przy następnym odczycie będziemy mogli się zorientować o wartości tendencji ciśnienia. Jest to bardzo ważne

bo o nadchodzącym sztormie świadczy duża wartość zmiany ciśnienia (szybki spadek) między odczytami. Obecnie stosuje się powszechnie ciśnieniomierze elektroniczne gdzie zapisywane są wartości poprzednich pomiarów co pozwala się zorientować jak szybki mamy spadek bądź wzrost ciśnienia.

Termometr

Termometr, jak sama nazwa wskazuje, pozwala nam ustalić wartość temperatury. Możemy spotkać termometry zarówno cieczowe jak i elektroniczne, przy czym te ostatnie są obecnie najpopularniejsze. Termometr może być przydatny przy obserwowaniu przejścia frontu, zbliżaniu się do prądów morskich, obecności w pobliżu gór lodowych etc.

Podstawowe tabele

  • Skala Beauforta
  • Skala Petersena
  • Skala widzialności
  • Skala zachmurzenia

W skrypcie podane są jedynie podstawowe informacje dotyczące meteorologi. Całość wiedzy związanej z tym przedmiotem jest bardzo obszerna, ale uważna obserwacja pozwoli się przemieszczać pod żaglami w miarę bezpiecznie. I jeszcze raz podkreślam, że nic nas nie zwalnia z obserwacji nieba i zjawisk meteorologicznych. Wszelkie modele cyfrowe, systemy ostrzegawcze itd. bywają zawodne. Przykładem jest huragan, który spustoszył Wyspy Brytyjskie w latach osiemdziesiątych. Był kompletnym zaskoczeniem dla służb meteo.

Skala Beauforta

Skala Beauforta

Skala Petersena - skala stanu morza

Skala Petersena - skala stanu morza

Dziewięciostopniowa skala widzialności poziomej (0-9)

Dziewięciostopniowa skala widzialności poziomej (0-9)

Skala zachmurzenia

Skala zachmurzenia

Model się w tym przypadku nie sprawdził. Także prognoza prognozą, model modelem a my patrzmy co się dzieje i wyciągajmy z tego wnioski.

Testy żeglarskie
Baza przykładowych pytań testowych na egzaminy żeglarskie i motorowodne. Tryb nauki i symulacja egzaminu. Wszystko bezpłatnie do Twojej dyspozycji online.
Szkolenia, rejsy, Obozy Żeglarskie i motorowodne

Oferta obozów żeglarskich, szkoleń, rejsów dla dorosłych, dzieci i młodzieży na Mazurach i Bałtyku. Szkolenia prowadzone przez naszą kadrę instruktorów. Szekla to: flota 40 jachtów, 100 najlepszych na rynku Instruktorów Żeglarstwa, ponad 30 terminów rocznie, ponad 6000 zdanych egzaminów. Nagroda Główna Polskiego Związku Żeglarskiego - Kryształowy Żagiel 2018 w kategorii "Edukator Żeglarstwa".

Przejdź do góry strony